Mijn moeder wordt binnenkort 83 en wij (mijn broer en ik) beginnen te vermoeden dat er iets niet juist is.
Het is vrij logisch, denk ik, dat je op zekere leeftijd een beetje begint te vergeten, niet goed meer weet hoe je van kanaal op je TV kan veranderen ed. maar we beginnen ons toch ernstig vragen te stellen.
De vergeetachtigheid en andere kleine dingetjes beginnen te verergeren. Zij kan niet meer alleen naar een winkel maar schuifelt aan mijn arm mee.
Wij willen haar helpen maar hebben natuurlijk zelf ons leven en de combinatie is soms vrij moeilijk. Ik werk en mijn broer is een thuisblijvende papa van 2 kinderen.
Mijn moeder gaat ervan uit dat ik meer tijd heb omdat ik alleenstaand ben
Mijn broer en ik hebben het nu onderling wat geregeld wie wat doet. Mijn moeder wil mijn broer meer ontzien dan ik en daardoor begint ze mij wat uit te maken. Ze is echt aan 't proberen om een spelletje te spelen met mij en mijn broer om ons uiteen te drijven en ons 't bloed van onder de nagels te halen.
Een tijdje geleden zei ze me dat ze op straat liep en ineens niet meer wist waar ze was. Ze begint ook woorden te vergeten. Schrijven wordt blijkbaar ook lastig. Slapen gaat ook niet zo goed meer....
Ze belt me om me te zeggen dat ze van haar huisarts een brief heeft gekregen waarin staat dat ze niet meer alleen buitenmag en dat ze naar een rusthuis zou moeten.
Ik heb haar huisarts gebeld en gevraagd waarom hij die brief geschreven heeft, waarop hij antwoordt dat ze dat zelf gevraagd heeft. Wij dachten dat hij dat had voorgeschreven.
Haar huisarts zei in het verdere gesprek met mij dat mijn moeder vreselijk manipulatief gedrag vertoont. (Heeft ze altijd al gehad!). Ze zegt overal dat haar kinderen haar laten stikken!!!
Haar huisarts heeft haar aangeraden om naar een neuroloog te gaan, wat zij weigert. Hij kan haar dus geen gepaste medicatie voorschrijven want hij heeft geen volledig uitsluitsel wat betreft haar gezondheid.
Zij weigert ook eender welke vorm van hulp van buitenaf om te poetsen thuis ed. Het enige wat ze echt probeert te bereiken is ons opzadelen met schuldgevoelens.
Sorry als ik hier effe zit door te drammen maar 't begint me hoog te zitten. 'k Heb al gemerkt dat ik op 't werk al een paar fouten gemaakt heb en ik veronderstel dat het komt omdat ik er de hele tijd mee in mijn hoofd zit.
Ik heb op 't internet al wat gekeken naar de ziekte van Alzheimer en alles komt me bekend voor van de symptomen.
Nu is mijn vraag of er hier mensen zijn die daar ervaring mee hebben?
Aan wat mogen wij ons nog verwachten?
Zij is zo dominant en veeleisend dat ik er soms de pedalen van kwijtraak en denk dat ik het ben die het verkeerd doe ipv. zij.
Wij kunnen haar toch moeilijk aan haar lot overlaten? En haar dwingen kunnen we ook niet. Hoe moet je er dan mee omgaan? We hebben haar in een rusthuis ingeschreven, maar je kent dat wel: daar is geen plaats en een ellenlange wachtlijst.
Soms loop ik echt op de toppen van mijn tenen en ik heb echt geen zin om er zelf aan onderdoor te gaan, en bij mijn broer zal dat wel net hetzelfde zijn alhoewel hij er geestelijk beter mee omkan dan ik.
Het wenen staat mij soms nader dan het lachen, zeker als ik naar info kijk op internet
